« Anders | Home | Woensdag »

Glazen huis

Erger dan gewoon squashen is squashen terwijl in de baan tegenover mij drie mooie vrouwen spelen. Ze rouleren natuurlijk (van squash met z'n drieeën krijg je ongelukken weet ik uit ervaring, ik heb het litteken om het te bewijzen), waardoor er steeds één op het bankje zit. Mijn squashvriend en ik voelen ons bekeken, we zitten in een glazen huis. Het is de sportvariant op Big Brother, ik ben Ruud met een squashracket, alleen het knuffelen ontbreekt.

     Na vijf minuten opwarmen, spelen we om punten. Maar in de wetenschap dat er maximaal zes ogen op ons gericht zijn (hoewel het er waarschijnlijk nul zijn), ontpopt zich tussen ons een rare partij. Tja, hoe zeg je dat netjes: de focus ontbreekt.
In plaats van aan het zwarte rubberen balletje denk ik bijvoorbeeld: 'waarom moest je per se vanavond een t-shirt uit 1992 uit de kast trekken?' en: 'waarom hebben mijn ouders me in 1989 Elvis laten nadoen op de jaarlijkse zolderplaybackshow?'
     Daarna krijg ik dat rubberen balletje tegen mijn hoofd, omdat ik door twee glazen wanden naar mijn favoriete scene uit Flodder sta te kijken.
     Mijn squashvriend brengt het er niet beter vanaf. Voordat hij opslaat zie ik hem onnatuurlijk lang stilstaan, het lijkt of de film op pauze staat, maar in werkelijkheid kan hij de stilte aan de overkant niet verdragen; pas als daar gespeeld wordt, kan hij zelf spelen.
     We zijn twee vleugellamme squashers. Ik moet denken aan de squashkampioen die van de ene op de andere dag last kreeg van claustrofobie en zijn kooi niet meer in durfde. De glazen behuizing en de imponerende muur die tot aan het plafond reikt, het werd hem te veel. Nooit meer een wedstrijd gewonnen.
      Inmiddels is het mijn beurt om op te slaan. Ik wacht tot de rally achter ons is afgelopen en de vrouwen een waterpauze inlassen. Dit is het moment om een punt te maken, een snoeiharde opslag te produceren. De nagalmende dreun als het rubber vervormt tegen de muur. Alle ogen op mij gericht. Nog even en ik zal een held zijn. Dan: de klap. En hij is hard, dat zeker. Maar ook: de daaropvolgende pijn als het racket ongecontroleerd doorschiet en op mijn knie slaat. Pok.
     De rally gaat grotendeels aan me voorbij, ik verlies het punt. Het maakt me ook niet uit. Als ik me maar niet hoef om te draaien. Als ik de schaamte, in de gedaante van drie mooie vrouwen, maar nooit onder ogen hoef te komen.
     Dat hou ik precies twintig seconden vol. Dan kan ik hun gelach niet langer verdragen. Ik recht mijn rug en bereid me voor op de blikken. Ik pep mezelf op: lach het weg, met humor kun je je hieruit redden. Maar als ik me omdraai is de baan achter ons leeg.

acht reacties