« Glazen huis | Home | Groeten uit Amsterdam… »

Woensdag

In het café zaten twee mensen te zoenen. En als ik zeg zoenen, dan bedoel ik: elkaars gezicht opeten. Nu heb ik afhankelijk van een aantal factoren meer of minder moeite met mensen die aan een tafel tegenover mij elkaars gezicht opeten. Eén van die factoren is leeftijd. Over het algemeen geldt: hoe ouder de mensen, hoe meer moeite ik ermee heb als ze aan een tafel tegenover mij hun rimpelige lust op elkaar botvieren. Ik schatte ze op een jaar of vijfenzestig.

     ‘Die zitten hier iedere woensdag,’ zei het meisje dat bediende. Ze zette een espresso op mijn tafel. ‘We weten niet zo goed wat we ermee moeten.’
     Een affaire dus. Ik moet toegeven dat ik dit voor de hitsige senioren vond spreken. Vijfenzestig jaar, op de drempel van je pensionering, dat is een goed moment om vreemd te gaan. Er is lef voor nodig om de laatste strohalm te grijpen. De meeste mensen zouden het niet meer doen.
‘Moet ik er iets van zeggen?’ zei het meisje dat bediende. ‘Zoiets doe je toch niet in een café?’
     Ik dacht: het is maar goed dat je mij niet bezig hebt gezien in café De Blauwe Engel in Groningen. Het was 1995 en ze kwam uit Stadskanaal.
‘Nee, zoiets doe je niet,’ zei ik. ‘Maar zolang er geen kinderen bij zijn, kan het niet zoveel kwaad.’
     Het klopte wat ik zei, dit tafereel was niet geschikt voor kijkers onder de twaalf jaar. Toch was er nog een andere reden dat ik ze liever met rust liet. Ik wilde zien hoe een man en een vrouw naar elkaar kijken als ze hun hele leven met iemand anders getrouwd zijn geweest, maar de schijn niet langer kunnen ophouden. Zo ziet dat eruit: twee verliefde pubers, die te bang zijn om een hotelkamer te boeken en in cafés niet van elkaar af kunnen blijven.
     Lang kon ik er niet van genieten, want nadat de vrouw zich van de man had losgeweekt, liep ze de trap af om naar de wc te gaan. Onderweg draaide ze zich nog even om en blies een handkus. Het was tenenkrommend en aandoenlijk tegelijk. Na een halve minuut ging de man ook naar wc. Ik concentreerde me weer op mijn werk.
     Het meisje dat bediende had het eerder door dan ik. ‘Ze zijn nog steeds niet terug’, zei ze. Even dacht ik verwijt in haar ogen te zien, alsof ik ze had aangemoedigd hun feestje beneden voort te zetten. We keken naar het lege tafeltje en lachten.
     We vonden ze in de kinderkamer, die wegens lekkage gesloten was. Twee-nul voor de hitsige senioren. Als je het dan toch doet, waarom dan niet tussen de knuffelbeesten. Toen ze bovenkwamen, keken ze als kinderen die net zijn betrapt door hun moeder. Maar ik zag ook iets anders in hun ogen: het besef dat ze nog leefden.
     Het duurde lang voordat ik me weer op mijn werk kon richten. Teveel hormonen in de lucht. Teveel om over na te denken. Teveel koffie. Na een tijdje liep ik naar beneden om naar de wc te gaan. Er kwam niemand achter me aan.

dertien reacties