« Anders | Home |

Ik weet toch dat je lacht

In Park Frankendael loopt een meisje boos bij een jongen weg. Ik zie alleen haar rug. Het is een mooi meisje vermoed ik, donkere huid, lange benen. Ik zie de jongen denken: daarnet waren we nog samen op weg naar station Amstel, hoe kan het dat ze nu de andere kant op loopt?

Ik kom in de verleiding hem dat uit te leggen. Dat er soms heel weinig voor nodig is om een vrouw de andere kant op te laten lopen. Maar ik zit op de fiets van F, zo eentje met een kist voorop waar je bloemen in kunt zetten, of een Hematas, en ik voel me ineens niet zo mannelijk. Daarom hou ik mijn mond. De jongen houdt niet in. Hij vervolgt zijn weg en roept: 'Kom nou.'
'Neehee,' roept het meisje terug. Ik ben de jongen gepasseerd en rijd in haar richting.
'Ik loop door, hoor!' zegt hij.
'Doe dan,' zegt zij. Het is een slechte ruzie. Dat zou ik veel beter doen.
Dan stopt de jongen. Hij schreeuwt: 'Ik wéét toch dat je lacht.'
Ik kijk naar de rug van het meisje. Ze gaat langzamer lopen, haar pas verandert. Ze probeert zich nog te verzetten, maar ze weet al dat ze heeft verloren.
Ik heb met haar te doen. Ben je net lekker aan het ruziemaken, begint de ander te relativeren. Ik zie toch dat je lacht. De woorden galmen na in het park. Haar schouders ontspannen. Dan draait ze zich om. Ze is inderdaad mooi. En ze lacht. 'Kom me halen dan.'
Ik lach ook, ik kan het niet helpen. Het wordt er voor haar niet makkelijker op. In de honderd meter naar haar vriend moet ze nu eerst een lachende witman op een vrouwenfiets proberen te negeren.

acht reacties