Foto's |
Nu Michael Jackson dood is, kun je als columnist twee dingen doen: het negeren, over iets anders schrijven, omdat je geen zin hebt om mee te gaan in de Michael-manie die op dit moment bezit neemt van de wereld. Of je kunt uit de doeken doen waarom jij MJ's grootste fan was. Ik kies voor een derde optie: herplaatsing van een column die ik begin 2008 schreef - dus zonder krokodillentranen. Michael, deze is voor jou.
Toen ik vannacht naar de goederentreinen luisterde, die in de verte in lange rijen station Muiderpoort passeerden, kon ik maar aan één ding denken: ik ben ouder dan Raemon Sluiter. De Rotterdammer die dit jaar een succesvolle comeback maakt als toptennisser. Gelouterde routinier, in zijn sportieve nadagen. Een man met meer haar dan Ruud Lubbers, en bovendien schaker van hockeygodin Fatima Moreiro de Melo; die man is een jaar jonger dan ik.
De hoogbejaarden die mij vorig jaar met een stok sloegen omdat ik op de stoep fietste, leven nog. Maar er is ook goed nieuws. Ik kwam ze namelijk tegen in een ongelofelijke stortbui, waarvoor ze niet op tijd hadden kunnen schuilen. Bovendien weet ik nu waar ze wonen. Tot mijn grote vreugde is dat op één hoog.